Wijzer dan een strijkijzer

Jullie weten inmiddels dat ik minder ben gaan werken. Nou ja, ik weet natuurlijk niet wat jullie allemaal wel en niet weten, maar je had het kunnen weten als je een beetje opgelet had. Dus.
Toen ik fulltime werkte kwam er om de week iemand een paar uurtjes ons huis schoonmaken. Heerlijk was dat! Hóe onmeunig heerlijk dat precies was realiseer ik me eigenlijk pas nu ze niet meer komt.
Ik heb me namelijk in mijn hoofd gehaald dat én parttime werken én een huishoudster wel heel erg decadent is. Dus doe ik het weer zelf. Tenminste dat was de bedoeling. In de praktijk doe ik de dingen die ik niet leuk vind altijd morgen. Mja, weet nie… Dat bevalt me gewoon goed. Maar afgelopen weekend was het verdomme ineens morgen. Om precies te zijn zondagmorgen.

En ik besloot om maar meteen te beginnen met datgene waar ik al een paar weken als een berg tegenop zie. Namelijk tegen de berg. De berg schone was die gestreken moet worden.
Verschrikkelijk! Ik word al sjaggie als dat apparaat staat op te warmen, nou kunnen we verdomme landen op de maan, maar we kunnen geen strijkijzers bedenken die niet hoeven op te warmen? Of bestaan die wel? Wel? Oh.
Naja, dat kreng van mij moet dus wel opwarmen. Heul lang. En als er dan eindelijk stoom uitkomt, komt het ook al uit mijn oren. Het waterreservoir is ook altijd leeg. Zul je net zien. Godsamme.

Mijn frustratietolerantie heeft zijn grens al bereikt voordat ik überhaupt ben begonnen. Ik begin trouwens altijd met de makkelijke dingen en de moeilijke bewaar ik voor het laatst. Tenminste… In gedachten. In werkelijkheid doe ik de moeilijke dingen nooit meer. Die liggen na een paar maanden nog steeds ergens onder in die wasmand. Ik verbrand ook altijd mijn jatten. En het apparaat dondert elke strijkbeurt minstens één keer op de grond, waardoor er allemaal verschroeide strijkijzerafdrukken in de vloerbedekking rondom de strijkplank zitten. Ja echt.

Maar goed, uiteindelijk had ik het dus wel aan het strijken… Buhhh. Ik probeer mezelf af te leiden door aan een blik doperwten te denken. Even lukt dat, maar ineens… BAM! Ineens is daar het besef! Ineens zie ik de belachelijkheid van dit vreselijke huishoudelijke klusje in! Waarom nu pas?! Want what te fucking hell maken die kreukels nou eigenlijk uit? Wie heeft daar last van?? Niemand!! Die hele strijkijzerij hè… Dat is één grote commerciële valstrik!

Ik weet precies hoe dat gegaan is joh. Een paar van die gluiperige kereltjes met zo’n pak en zo’n stropdas, die zaten in zo’n ballentent sterke verhalen op te hangen. En ineens komt iemand op het idee van een strijkijzer. Ja lachen! Gewoon iets op de markt brengen wat compleet nutteloos is en daar dan een goed verhaal bij verzinnen, zodat de hele wereld gaat denken dat we niet zonder kunnen. Nou ja, in ieder geval deze verpeste westerse wereld. In sommige werelddelen denken de mensen gelukkig nog gewoon zélf na. En die beseffen zich nog dat je ook met kreukels in je kleren gewoon verder kan gaan met je leven.

recalcitreer

Maar ik weer niet hè! Deze labiele trut laat zich weer zo makkelijk hersenspoelen. Compleet geïndoctrineerd door die doortrapte strijkijzerfabrikanten koop ik zo’n nutteloos ding van meer dan honderd euro, dat vervolgens ook nog eens een deel van mijn vrije tijd naar de haaien helpt!
Sta ik daar een beetje kneuzig een shirtje glad te strijken. En die stropdassen maar lachen in hun ballentent…

Wat is dat toch met mij, dat ik dat niet doorzie!? JEUSUS!

Comments are closed.