Week 34: Trots als een bloemkool!

Jaaahh! Eindelijk! Druppel 40 voltooid!
Dit was één van de opdrachten waar ik verrektes tegenop zag. Ik moest honderd kilometer op één dag gaan fietsen met de racefiets. Nou is honderd kilometer voor een wielrenner normaal gesproken helemaal niet extreem ver of zo. Maar voor een wielrenner als ik… Zo sportief als een bloemkool… Is dat een monsterrit!

Ik besloot dat het er zaterdag maar van moest komen. Het werd mooi weer, niet teveel wind, ik was niet zwanger, niet ongesteld, geen lekke band en ik had geen andere afspraken. Kortom, ik was compleet door mijn zeer uitgekiende lijst met smoezen heen.
Ik heb er nog even over getwijfeld om vrijdagavond mijn monsterrit groots aan te kondigen via Facebook, maar die bloemkool in mij verwachtte dat ik na een kilometer of dertig dood in de berm zou liggen. Mja, voor schut en zo dan hè… Om mijn reputatie niet nog verder te verkloten leek het me verstandiger om het in stilte te gaan proberen.
Wel vertelde ik mijn familie over mijn plannen en het vertrouwen dat zij in me hadden gaf nog net dat extra steuntje in de rug: ‘Tes, dat haal je nooit!!’ Top, hoe harder zij gingen roepen dat ik het niet kon, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat ik het zou fiksen!

Ik koos voor een tocht over de Veluwe. Ik hoopte dat deze mooie en voor mij redelijk onbekende omgeving me zou afleiden van alle pijntjes die ik zou gaan voelen aan m’n handen, m’n polsen, m’n ellebogen, m’n schouders, m’n rug en vooral mijn kont… Buhhh!!
Ik dacht er ook even niet over na dat de Veluwe in verband met mijn hoge bloemkoolgehalte niet de meest gelukkige keuze was met al zijn klimmetjes…

Ik zet mijn wekker en om een uur of zeven zit ik in de auto op weg naar Kootwijk. Mijn fiets achterin en mijn rugzak gevuld met bananen en koekjes. Het zonnetje wacht op me! Ik krijg zelfs een heel klein beetje zin in vandaag… Het enige waar ik echt bang voor ben is mijn kont, dat gaat zo’n pijn doen. Tegen alle adviezen in besluit ik twee fietsbroeken over elkaar heen te trekken. Niet alleen omdat ik de voordelen wil plukken van de dikte van twee zemen op elkaar, maar ook gewoon omdat dat er supersexy uitziet…   ;-)

De goede zin is er snel af. Na 35 kilometer zie ik het niet meer zitten. Ik realiseer me dat ik er nog maar één derde van de rit op heb zitten en mijn rug doet zeer! Na nog eens tien kilometer crash ik op een terras en zit een beetje zielig te zijn. Ik baal van al die klotenbergen!
Als ik na deze pauze weer op de fiets stap lopen de eerste vijftien kilometer gesmeerd. Ineens zie ik dat ik nog maar 39 kilometer hoef te fietsen! Hieeehaaaa!! Dit is goed voor het moraal! Ondanks alle pijntjes voel ik dat het goed komt! Even is dat gevoel weg als ik even later op mijn bek pleur, maar op wat schaafwonden na is er niks aan de hand. Oké, doortrappen!

De laatste 15 kilometer is het echt afzien, waarschijnlijk vooral omdat ik weet dat ik er bijna ben. Ik heb honger en de pijn in mijn rug is nu zo erg dat ik elke paar kilometer even afstap om hem te strekken. De digitale aanmoedigingen slepen me door die laatste paar kilometers… En dan… En dan ben ik er!

Alle bloemkolen nog eens aan toe zeg! IK BEN ER!!! Ik heb 106 kilometer gefietst!

Ik ben blij en zo trots als een bloemkool, maar vooral heel erg gesloopt! Het was behoorlijk afzien, maar toch heb ik ook kunnen genieten! Want jongens, wat is Nederland mooi!!

2015-08-22 09.16.44 2015-08-22 09.21.11 2015-08-22 09.23.32 2015-08-22 09.40.25 2015-08-22 10.36.29 2015-08-22 11.18.21 2015-08-22 13.27.41 2015-08-22 13.37.40 2015-08-22 13.42.152015-08-22 13.42.45 2015-08-22 14.00.42

2015-08-22 13.42.312015-08-22 14.00.47

Comments are closed.