Week 27: Goede doelen hoer

Voor de mensen die bij deze titel denken: ‘Nou, nou, nou, dat kan ook anders Tes…’ wil ik even iets duidelijk maken. Ik verzon ‘m niet zelf! Dit is namelijk hoe een aantal collega’s over me denken. Eén van hen probeerde het tevergeefs nog een beetje ‘netjes’ te houden, door het woord ‘prostituee’ te gebruiken. Maar een ander zette nog even wat extra kracht bij door er zonder aarzeling ‘goede doelen hoer’ overheen te gooien!

Ik doe ‘dingen’ voor geld. Mja, en dat doen hoeren ook. Dat mijn collega’s dat zelf ook minstens 36 uur per week doen waren ze voor het gemak maar even vergeten. Tuurlijk!   ;-)
Ik klink beledigd, maar dat ben ik helemaal niet hoor! Mooi juist dat dat gewoon kan! Elkaar lekker van alles voor de voeten gooien, elkaar voor van alles uitmaken, ik hou d’r van! Zal wel vastgoedhumor zijn of zo. Ennn… als zij dat mogen, dan zal dat andersom ook wel kunnen denk ik… Daar gaan we later dit jaar nog even een geschikt moment voor zoeken, hè hè…

Maar terug naar afgelopen dinsdag… Ineens stond er een groepje collega’s om mijn bureau en ik wist meteen dat er stront aan de knikker was… Er hing me iets boven het hoofd, dat was wel duidelijk. Met angst in mijn ogen keek ik vragend van de één naar de ander. De grijns op de snuit van onze stagiaire Anouk verraadde gelukkig al snel dat het niet iets ernstigs kon zijn. En leuke stront! Die wil ik wel aan de knikker!

Ragnar kwam met een voorstel om het spaarpotje van mijn challenge te spekken. Hij zou geld in gaan zamelen onder alle collega’s en als de opbrengst € 52,- was, dan moest ik in de vijver springen in de binnentuin van ons kantoor.
Oei! Er schoten beelden door mijn hoofd van intranetberichten met foto’s van mijn corpulente lijfje in een bikini. Ajajaajjjjj… Die hoer in mij wilde dat geld, maar zelfs die heeft grenzen. We sloegen aan het onderhandelen en de deal werd dat ik mocht kiezen wat ik aan zou doen, maar dan moest ik wel kopje onder. Met bijna 35 graden was ik erg tevreden met dit onderhandelingsresultaat!
De grapjas verzon er zonder overleg ook nog bij dat dat moest gebeuren tijdens de maandelijkse borrel van de personeelsvereniging, want dan was het lekker druk. Tuurlijk joh … Ik ben de beroerdste niet.

Gewapend met een badlaken om mijn nek en lood in mijn schoenen, ging ik naar de borrel. Ik had kleding aan die ik zorgvuldig uitgekozen had. Ingeschat op een zo laag mogelijk aan-je-lijf-vastplak-gehalte, zodat het mijn speklaagje niet zo zou accentueren als ik nat was. Stel je voor dat dat wat iedereen al wist, ineens bevestigd zou worden!
Een beetje ongemakkelijk ging ik op de rand van de vijver zitten, propte ongezien nog gauw wat vetjes weg achter de boord van m’n broek en ging te water. Meteen had ik door dat mijn inschatting wat betreft mijn kleding voor geen meter klopte. Zucht…

DSC_4245

DSC_4256

DSC_4260

DSC_4266

DSC_4271

DSC_4278

Maar ik had het wel mooi gedaan! En het werd hoog tijd om die € 52,- te incasseren! Nadat ik mezelf weer op het droge had gehesen werd het geld overhandigd. Ennnn… Het was geen € 52,- maar…

€ 268,47 !!!

DSC_4277

Echt ongelooflijk! Hiervan kan de Ethiopische Genzab bijna anderhalf jaar naar school! En dat naast al die grote bedragen die heel veel collega’s eerder al gesponsord hebben! Namens mijzelf, namens Stichting Kebebush , maar vooral namens de kleine Genzab…

DANK JULLIE ONMEUNIG WEL!

Comments are closed.