We proudly present…!

Het is alweer even geleden dat ik de laatste blog schreef. Nou gebeurt dat wel vaker en meestal doe ik geen moeite om daar een excuus voor te verzinnen. Maar dit keer had ik wel een heule goede reden om me even vooral offline bezig te houden!
Op dinsdag 31 mei is namelijk ons dochtertje Dize geboren! Ze was drie weken te vroeg en dus waren we er eigenlijk nog niet echt op voorbereid. Naïef, zo zou je dat inderdaad ook wel kunnen noemen. Als je wilt. Maar ondanks die vroege geboorte gaat alles goed met die kleine aap! Vooralsnog is het echt een makkie. Ze laat ons redelijk wat uurtjes slapen tussen alle flesjes door, dus ook met ons gaat het eigenlijk heel goed. Blij en apetrots! Het is zo’n lekker smurfje!

IMG_20160607_160212

Maar wel even wennen. Alles ging zo klungelig aan het begin. Het eerste half uur nadat we thuis waren uit het ziekenhuis was er al paniek. We wilden haar verschonen en de fles doen. Ik had dat nog nooit gedaan, dus ik dacht dat ik het wel kon. Het uit de kleren wurmen was al een complete expeditie. Uiteraard had ze gepoept. En ik zal vast weer de enige zijn die het niet wist, maar de eerste dagen poepen baby’s teer vermengd met appelstroop. Van die zwarte, plakkerige smurrie die je bijna niet van de billen afkrijgt. Tot het moment van verschonen zat de appelstroop nog netjes in de luier, maar na wat onhandige acties van mijn kant zat het overal. Bijvoorbeeld in mijn haar en zo. Logisch. Toen de luier uit was ging ze plassen. En die van ons doet dat natuurlijk weer als een vent, met een boogje. Tuurlijk! Al d’r kleertjes drijfnat, dus die moesten uit. In d’r naakte velletje lag ze veel te lang in onze veel te koude keuken… Toen ging de bel! Liesbeth de kraamhulp! We vlogen haar nog net niet om haar nek. Binnen een paar seconden was de rust weer enigszins teruggekeerd.
Het resultaat: Twee kersverse ouders met het zweet blaank veur de kop, een keuken die veranderd was in een slagveld, een spiksplinternieuwe baby die een graad was afgekoeld en een geweldig leuke kraamhulp die er gelukkig de humor wel van in zag. Oeffff…   ;-)

Inmiddels vinden we langzaam onze weg, al gaat het nog steeds wel wat klunzig. Soms storten er stukjes van de baby in, omdat we d’r niet goed vasthouden en ze spuugt regelmatig ons bed of onszelf onder, omdat we al die doekjes en slabbetjes maar gedoe vinden.
Van te voren had ik gedacht dat ik het maar slecht zou trekken die eerste weken, als ik geen controle meer zou hebben over wat er gebeurt. Dat ik in een donker hol zou kruipen en daar zou wachten tot Dize een jaar zou zijn. Maar dat is helemaal niet zo. Ik heb ontdekt dat een baby juist precies doet wat je verwacht. Slapen, drinken, spugen, poepen en plassen! Echt jongens, wat nen mooi’n dag!

En nu duik ik gauw weer terug in mijn analoge bubbel! Tot gauw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *