Waarom gaan jouw baby’s dood?

‘Tessa, waarom gaan jouw baby’s eigenlijk steeds dood?’

Ik zit bij mijn schoonzusje aan de keukentafel met een kop koffie, als mijn neefje Luka hiermee binnenkomt. Kinderen kunnen zo lekker direct zijn, maar dat vind ik ook in dit geval helemaal niet vervelend. Sterker nog, het fascineert me dat die verdomde miskramen dat kleine ventje zo bezighouden. Al een paar keer eerder heeft hij tussen neus en lippen door gezegd dat hij het zo jammer vindt. Zo lief! En nu dus deze vraag.

Het mannetje vraagt precies datgene wat ook steeds in mijn hoofd zit…

Dat weten we niet Luka.

Maar de dokter weet dat toch wel?

Nee, die weet dat ook niet.

Oh wat stom!

Ja, dat is inderdaad heel stom!

Hoeveel baby’s zijn er eigenlijk al dood gegaan?

Vier.

Jooohooowwww!!! Echt?!!??

Ja… Echt…

Komt er nou dan weer een nieuwe baby in jouw buik?

Ja, dat denk ik nog wel een keer.

Wanneer dan?

Dat weet ik niet precies.

In de vakantie of daarna?

We weten het echt niet Luka.

Waarom dan niet?

Mja… euhm…

Stom!

Ja, dat is inderdaad ook heel stom!

Maar dan gaat die nieuwe baby zeker ook weer dood!

En weer zegt het mannetje precies datgene wat ook steeds in mijn hoofd zit…

gedicht miskraamZonder een antwoord af te wachten springt Luka gillend van plezier weer terug in zijn zelfgemaakte modderbad in de zandbak. Ik kijk hem glimlachend na… Jaloers op het kinderlijke gemak waarmee hij het al weer achter zich heeft gelaten…

Comments are closed.