Van die vragen…

Afgelopen week las ik op Facebook een excuusbrief van een moeder aan een schooljuf. De moeder had aan de juf gevraagd of zij ook kinderen had. Maar blijkbaar had ook zij moeite met zwanger worden en was er daardoor een ongemakkelijk moment ontstaan. Dat begrijp ik op zich nog wel. Al vind ik dat zelf helemaal nergens voor nodig.
Ik vind het zo jammer dat er een taboe op dit onderwerp rust. Alsof het een persoonlijk falen is waarvoor we ons moeten schamen. En dat was ik eigenlijk niet van plan. Er zijn namelijk ook dingen die ik heel goed kan en die jij niet kunt. Ik kan bijvoorbeeld mijn tong tussen mijn kiezen doen en dan een heel raar geluidje maken. Kan verder lekker niemand! Gaaf hè! Niet?! Oh…

vandievragen

Als mensen mij vragen of ik kinderen heb, dan zeg ik meestal dat we dat wel heel graag willen, maar dat dat vooralsnog nog niet gelukt is. En eerlijk is eerlijk… Ook dan wordt het wel eens ongemakkelijk. Niet voor mij, maar blijkbaar wel voor die ander. Het antwoord is dan namelijk vaak: ‘Oh sorry!’ Huh? Sorry?!?

Maar goed, die moeder heeft zich blijkbaar zo rot gevoeld dat ze het nodig vond om voor het oog van de hele wereld sorry te zeggen. Ik vind dat echt heel erg niet nodig. Wel echt heel erg lief.
Maar waar ik vervolgens enorm van schrok waren alle reacties eronder. De meeste kwamen van mensen voor wie het krijgen van kinderen ook niet vanzelfsprekend is. Die lieve moeder die haar verontschuldigde voor haar interesse kreeg me toch een bak shit over d’r heen. Dat ze met haar botte kop eens moest gaan nadenken over wat ze aanricht met dit soort ondoordachte vragen. Hoe ze iemand daarmee tot op het bot kwetst, maar dat zij daar toch allemaal geen ruk van begrijpt, omdat ze zelf wél mooi twee kinderen heeft.

Echt! Met mijn mond open heb ik alle reacties gelezen. Ik voelde plaatsvervangende schaamte. Schaamte richting alle lieve mensen die de afgelopen jaren met ons mee hebben geleefd. Van wie ik steeds alle begrip kreeg als ik niet op mijn werk kon zijn of vooral met mezelf bezig was. Ja, begrip van mensen die heel vaak zelf wel kinderen hebben! Die me kaartjes en berichtjes stuurden, die me kneepjes in m’n schouder gaven. Die me heel vaak gevraagd hebben hoe het met me ging… Mij heeft dat altijd heel goed gedaan!

Maar goed… Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten. En ik heb ook wel dagen gehad dat ik alleen maar in een donker hol wou gaan zitten wachten tot het over was. En daar komt bij dat iedereen op een andere manier reageert als het niet zo gaat als je gedacht had.
Maar ik hoop wel dat wíj. Dat wíj ook blijven nadenken over wat wíj aanrichten met deze heftige Facebookreacties bij mensen die alleen maar oprechte interesse in ons tonen. Dat ook zíj te kwetsen zijn.
Maar ach… Misschien begrijp ik er toch allemaal geen ruk van, omdat ik zelf ondertussen wél mooi 17 weken zwanger ben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *