Update week 8

Afgelopen week zou ik dus drie dagen niet klagen, dinsdag, woensdag en donderdag. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet of ik dit nu wel of niet gehaald heb…
Er zijn best wel wat dingen voorgevallen die je zou kunnen interpreteren als klagen (als je me dwars wilt zitten…   ;-)
De eerste ochtend vroeg iemand me of ik lekker geslapen had en ik zei van niet. En na een avond laat in bed vroeg een collega of ik daar geen last van had de volgende dag en ik zei van wel. En toen Stef dinsdagochtend vroeg of ik die teringbende van carnaval nog even op wilde ruimen voordat ik naar mijn werk ging heb ik gezucht. Best wel hard. En misschien wel tegelijkertijd met m’n ogen gerold. Ook nog.

Mja inderdaad… Twijfelgevallen… En dus ging ik maar eens zoeken naar de definitie van klagen. Op www.woorden-boek.nl vond ik de volgende betekenis: ‘Urmen, mopperen, piepen, reclameren, huilen, jammeren, lamenteren, loeien, weeklagen’. Nou, zo erg heb ik nou ook weer niet gemekkerd hoor! Kortom: MISSIE GESLAAGD!!

Daarna maakte ik een grote fout, ik ging verder googelen, echt zó stom! Ik vond namelijk op www.encyclo.nl de volgende betekenis: ‘Misgenoegen of ontevredenheid uiten’. Hmzzz… Dat kwam toch wel heel dicht in de buurt van dat wat ik de afgelopen week een paar keer gedaan had…
Maar dat zou eigenlijk betekenen dat iemand die nooit klaagt gewoon veel liegt. Tja, en wil je dat dan wel?
Maar goed, over wat je wel en niet wil, daar gaat mijn challenge niet over… En dus zal ik de twijfelgevalletjes volgende week compenseren door dinsdag, woensdag en donderdag nog eens drie dagen niet te klagen. Naja, ik zal dan ook wel soms een beetje zuchten en met m’n ogen rollen, maar niet urmen, mopperen, piepen, reclameren, huilen, jammeren, lamenteren, loeien of weeklagen.

Maar nu is het weekend en dan mag ik dus gewoon weer even lekker ongeremd keihard klagen… Yeah!!
Want eerlijk is eerlijk, het viel niet mee… Dat ik drie dagen lang helemaal niet mocht zeggen dat ik de balen had van die onleesbare stukken vol vaagtaal van de notaris waar we op moeten reageren. En van die twee kilo extra die na de carnaval ineens op m’n heupen zit. En dat het superirritant is dat Stef frisdrank meeneemt uit Duitsland omdat we die flessen nergens in kunnen leveren. En dat er rare formaten visitekaartjes bestaan die niet in mijn visitekaartjes mapje passen. En dat de deur van mijn auto woensdag niet open wou, omdat dat kreng zat vastgevroren. En dat ik een jurkje aan had waarvan die klotenkraag de hele dag onmeunig gejeukt heeft. En dat de kopjes in de vaatwasser niet goed schoon worden zodat er soepgroente in mijn koffie drijft. En dat onze theedoeken maar op één hoek een lusje hebben. En dat Stef altijd zijn zwarte sokken in de wasmand met witte was gooit. En dat Webprint zegt dat ze binnen twee dagen mijn mail beantwoorden, maar dat niet doen. En dat we van het ene zwanger-worden-perikeltje in het andere rollen. En dat mensen op Whatsapp soms een berichtje aan het typen zijn en het dan weer weghalen. En dan mijn pinpas bij de nieuwe Firezone altijd geweigerd wordt. Echt allemaal om gek van te worden! En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle belastingen, de politiek, over het weer, de economie en alle godsdienstgekken! En oja… Onze bank hè… Had ik al verteld wat voor een rotding dat is?

Oh man! Wat is dat lekker joh dat klagen! Dacht ik met die challenge de wereld mooier te maken door drie dagen niet te klagen… Pfffff, wat een belachelijke gedachte! Klagen is mooi! Zeker wanneer je dat samen met gelijkgestemden doet! Dan versterk je elkaar, heerlijk is dat! Klagen lucht op en het verbroedert!

Maar als dan alle stoom is afgeblazen… Je alle ellende eruit hebt gegooid… Dan… Ja, dan moeten we óók weer gaan geníeten.
Van stoere mannen met mooie verhalen bij het programma ‘De reünie’. Van die bak koffie bij mama op vrijdagmiddag. Van een voor mij vrijwel onbekende die besluit de challenge te sponsoren. Van Siem die steeds meer de wereld om zich heen aan het ontdekken is. Van heel veel bekenden die spontaan besluiten Iris ook een kaartje te sturen. Van dromen over reizen die ik misschien wel nooit ga maken. Van het eten dat al klaar staat als ik uit mijn werk kom. Van de snoozeknop op de wekker. Van het ontdekken van een briljante zin in een liedje. Van het plotseling besef dat er warme chocomelk met slagroom bestaat terwijl ik twijfelde tussen koffie en cola. Van de slappe lach om iets onbenulligs. Van het omruilen van dode planten in huis voor frisse groene. Van het teruglezen van stukjes reisverslagen op afrit 34 en van de zon die afgelopen week ook een paar keer even doorbrak!

Maar niet te lang, want morgen voorspellen ze verdomme al weer regen… ;-)

Comments are closed.