Wilt u er een tasje bij?

Ik heb iets engs gedaan!
Afgelopen week heb ik iets heel engs gedaan joh! Gewoon zomaar hè… Zonder drank op of zo!   ;-)
Wilde het eigenlijk niet verklappen totdat het wat meer concreet zou zijn, maar ik kan het niet voor me houden. Ik heb Burgemeester Michael Sijbom gevraagd of ik me 8 uur lang aan hem vast mocht boeien. Whaha, écht!
En al binnen een paar uurtjes had ik een hele leuke reactie! Heel begrijpelijk past een hele dag geboeid zijn niet in zijn heel erg drukke agenda, maar hij heeft wel toegezegd dat hij wil meewerken aan één van de andere opdrachten! Zo gaaf!
En een dag later kreeg ik weer een mailtje waarin hij aangaf dat hij heel erg goed kan bakken. Ik ga dus proberen om iets leuks te bedenken rondom Druppel 38 (Bak 10 lekkere dingen en deel deze uit aan wildvreemden op straat), zodat ik meneer Sijbom een nieuw en minder heftig voorstel kan doen. Wie heeft er een goed idee?

Nieuw slachtoffer voor mijn boeiproject
Ik realiseer me dat ik best veel van mensen vraag als ik me 8 uur aan ze vast wil boeien. En misschien ook wel van mezelf, haha! Maar goed… Alles voor de dollars hè!
Voor dat boeien heb ik inmiddels een nieuw plannetje bedacht, maar ook van dit nieuwe slachtoffer nog geen duidelijke ‘ja’ gehad. Ik heb besloten om dit pas met jullie te gaan delen op het moment dat deze duidelijkheid er wél is. Dat lijkt me Peter… Uhh beter   ;-)

Het afscheid van Marjan
Ook collega Marjan Stroot gaat ons binnenkort verlaten. Heel erg jammer! Binnen Welbions is het gebruikelijk dat er dan een afscheidsfeestje wordt georganiseerd en er onder collega’s geld wordt ingezameld voor een cadeau.
Nou ontving ik deze week, net als alle andere collega’s, een mail namens Marjan. Hierin vraagt dat prachtmens ons om haar geen afscheidscadeau te geven, maar om geld in te zamelen dat zij kan doneren aan mijn 52 Druppels Challenge! Al die hele mooie gebaren raken me zo! Dank je wel lieve Marjan!

Druppel 34 – Neem een maand lang geen enkel plastic tasje aan
Ergens het komende jaar mag ik een maand lang helemaal geen plastic tasje meer aannemen. Nou heb ik me voorgenomen om daar per direct al beter op te gaan letten, want het is echt belachelijk hoeveel tasjes ik in korte tijd verzamel.
Hiervoor heb ik een nylon tas gekocht, de Hema eco-tas. Om dat eco-achtige wat kracht bij te zetten koos ik voor de groene variant. Ik voelde een lichte teleurstelling toen het kassameisje me vroeg of ik er een plastic tasje omheen wilde…
ecotasMaar hier is ie dan, m’n eco-tas, die standaard in mijn handtas (hoort te) zit(ten). Mja, eerlijk is eerlijk, daar gaat het vaak al mis… Jullie kennen dit soort tasjes ongetwijfeld ook, zo’n ding waarvan je als je hem koopt denkt: ‘Nah, is dat ff handig zo’n superklein pakketje!’ Maar na het eerste gebruik ontpopt het kreng zich tot een soort van onhandelbare, agressieve luchtballon die zich nooit meer in zijn minuscule verpakkinkje laat proppen. Het bekende slaapzak-effect… Echt ideaal zo’n enorme voss’n plastic in je handtas. Ik heb er serieus over nagedacht om mijn handtas dan voortaan maar ín de eco-tas te doen in plaats van andersom   ;-)


PS

Oh ja! Om allerlei vervelende reacties te voorkomen… Degenen die mijn reisverslagen lezen weten het inmiddels, maar voor degenen die dat niet doen… Ik smuk m’n blogs altijd op met flink wat overdrijven. Ik weet heus wel dat zo’n nylon tasje niet meteen de rechtstreekse weg naar de hel is   ;-)

Comments are closed.