Opvoedadvies

Als het goed is zijn we eind juni niet langer meer alleen maar verantwoordelijk voor onszelf. Een nieuwe wereldburger die de komende jaren in vrijwel alles volledig afhankelijk is van Stephan en mij. Doodeng vind ik dat!
Ten eerste ben ik een enorme control freak. Écht, ik ben zo flexibel als een spoorbiels en da’s niet handig met een ongeleid projectiel als een baby in huis. Verder is het hele principe van ‘een goede opvoeding’ als je het mij vraagt gebaseerd op persoonlijke meningen. Ik heb behoefte aan wetenschappelijk onderbouwde kaders. En de garantie dat ik het goed doe, als ik maar binnen die lijntjes blijf handelen. En dat het dan de perfecte baby wordt. En uiteindelijk dat ene, unieke, perfecte mens. Dat ze ’s nachts gewoon gaat slapen. Dat ze altijd netjes d’r eten op eet. Dat ze lacht als iemand met z’n gezicht net iets te dichtbij komt en met een kleuterstem vraagt: ‘Kun jij ook lachen meiske? Ja hè! Tu tu tu tu. Goed zo! Wat kan jij mooi lachen. Och och. Ja. Ja hè? Ah gossie. Wat kun jij dat goed.’ Want dat vinden we schattig.

En dat ze ook grappig is. En beleefd. En dat ze opruimt. En dat ze nooit iets afpakt. Dat ze niks kapot maakt. Dat ze altijd netjes deelt met anderen. Dat ze d’r handen wast nadat ze haar luier volschijt. Dat ze zelfverzekerd wordt. En eerlijk. Behulpzaam. Sociaal. Nieuwsgierig. Vrijgevig. Spontaan. Handig. Gedreven. Creatief. Attent. Geduldig. Spontaan. Vriendelijk. Zelfstandig. Maatschappelijk betrokken. Dat ze wiskundig inzicht heeft. Een talenknobbel. Politieke interesse. Goede communicatieve vaardigheden. Overtuigingskracht. Analytisch vermogen. Stressbestendigheid. Besluitvaardigheid. Discipline. Naja, dat soort dingen, want dat is toch wat je nastreeft met een baby hè…
En misschien vreemd, maar persoonlijk zou ik het ook wel leuk vinden als het meisje naast al deze noodzakelijke eigenschappen ook nog wel zo nu en dan gewoon een beetje gelukkig is.

Nou ja, daar wil ik dan graag een opvoedreglement voor. Maar volgens mij bestaat dat niet. Al hoop ik dat jullie iets weten wat ik nog niet weet. Er zijn wel mensen die denken dat ze al die wijsheid in pacht hebben, maar van dat soort types krijg ik meestal jeuk. Oh man, wat een gedoe wordt dat nog joh. Hoe in godsnaam breng ik een kind op een redelijke manier naar volwassenheid toe, als ik zelf al geen idee heb hoe dat moet?

Dus help!
Heeft iemand werkend opvoedadvies? Inclusief garantiecertificaat?
Zonder kan ik het helaas niet accepteren…   ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *