Ode aan de middelmatigheid

De trouwe lezers hier weten dat ik minder ben gaan werken. Sinds de zomer ben ik elke woensdag vrij! Heerlijk!
En echt jongens, vanaf het moment dat mijn werkgever hier akkoord mee ging heeft mijn leven weer zin. Het is nu zoveel grootser, spectaculairder en meeslepender!
Ik heb een NS abonnement en trek er elke woensdag op uit. Gewoon lekker in m’n eentje. Ik ga naar de Waddeneilanden. Ik ga belachelijk vaak naar de hamam. Ik ben gaan hardlopen. Doe allemaal coole workshops. Zoek alle oude bekenden weer op. Fiets enorm veel kilometers op de racefiets. Heb het hele huis opnieuw geschilderd. Doe gezellige dingen met vriendinnen. Ik geef toe aan alle creatieve uitspattingen. Zo af en toe neem ik de donderdag en vrijdag ook vrij en dan trein ik naar Berlijn. Of ik vlieg een paar dagen naar New York. Ik heb weer zin in lange nachten stappen. Ik maak de meest exotische maaltijden klaar en ik drink ineens elke avond een wijntje.

Nou ja, dat was het plan. En serieus, ik geloofde er in. Ik was er stellig van overtuigd dat het zo zou gaan. Dat ik ondanks mezelf afscheid zou nemen van mijn suffe bestaan! Ik zou eindelijk een leven krijgen als ieder ander. Eindelijk weer een Facebook-waardig leven!

Ja, de wereld ligt aan mijn voeten.
En ik?
Waar lig ik woensdags?
In bed.
Langer dan normaal.
En daarna vaak in bad.
Of bij mama op de bank met een bak koffie.

Echt. Ik voer geen ene flikker uit. Het meest spectaculaire dat ik tot nu toe op een vrije woensdag heb gedaan is een broodje eten in de stad. Ruuiiiigggg!!!
Voor de rest hangen mijn woensdagen aan elkaar van koffie drinken, beetje bloggen, beetje boodschappen, beetje prutsen, beetje de was doen, beetje niksen. Ik volg jullie spannende leventjes op Facebook, ouwehoer wat met m’n neefjes, wandel even naar het kerkhof en duik veel te vroeg weer in mijn pyjama voor de televisie.

En weet je? Ik vind het stiekem zo fijn. Ik geniet van die heerlijke niksheid. Lekker overzichtelijk. Aan het begin voelde het nog wel wat ongemakkelijk, maar ik schaam me er eigenlijk steeds minder voor. Misschien kan ik het binnenkort wel aan, om mijn eerste suffe statusupdate op Facebook te plaatsen tussen al die hippe. Of ik ga er over bloggen. Als statement voor saaiheid en sleur.

ode aan de middelmatigheid

Ja dat doe ik! Dan maak ik ieder uur een foto van wat ik aan het doen ben. Of vooral van wat ik allemaal niet aan het doen ben… #lovemylife

Wordt vervolgd. Beloofd. Binnenkort een ode aan de alledaagse middelmatigheid!

Comments are closed.