Naïeve bubbel

Afgelopen woensdag zat ik bij mijn zus koffie te drinken. Een dag na de verschrikkelijke aanslagen in Brussel. Tegenover me aan de keukentafel zitten mijn neefjes van twee van drie een kleurplaat in te kleuren.

Allebei geen enkel besef van de grootte van onze fantastische rotwereld en van alle verschrikkelijke dingen die er overal gebeuren. Geen besef van alle oorlogen om ons heen. Van aanslagen overal in de wereld. Van Kalasjnikovs. Van gifgas. Van Boko Haram. Van modderstromen. Van mensenhandel. Van terreurdreiging. Van radicalisering. Van rassenhaat. Aardbevingen. Homohaat. Zwarte pieten discussies. Drugsproblemen. Vluchtelingen die verdrinken. Geen idee van Brussel, Pakistan, Ankara, Parijs en Istanbul. Nog nooit van Al-Qaida gehoord. Geen armoede. Geen hongersnood. En geen links en rechts. En Johan Cruijff heeft voor hen nog nooit bestaan…

Ooit waren we allemaal drie… Maar ergens onderweg gaat het zo ongelooflijk mis. Terwijl ik daar over na zit te denken begint Siem over de biggetjes op de kinderboerderij… Ik schiet bijna vol. Zo fijn hoe klein dat wereldje waarin zij leven nog is.

De biggetjes. Willen jullie naar ze toe? Ik ga mee! Mee met jullie in die heerlijke, naïeve, positieve bubbel. Even alles negeren wat normaal de boel verpest!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *