Naamstress

Naamstress! Al een paar weken lang hebben we hier naamstress. Hoe meer het geloof komt dat deze baby blijft zitten, hoe meer we er over na gaan denken hoe dat toch allemaal moet als ie d’r straks ook echt is.
Het lijkt ons bijvoorbeeld wel leuk om de baby een naam te geven. Ja, da’s makkelijk als je ‘m wilt roepen en zo. En daarmee begon dus de naamstress. Jongensnaam was niet moeilijk, die had ik ‘m zo door de strot geduwd hadden we zo verzonnen. Dus een paar weken lang deden we net alsof de kans dat het een meisje wordt, bijna nihil is. Weliswaar 50%, maar dat vonden we te verwaarlozen. Dat scheelde toch mooi wat ruzies over een meisjesnaam.

Maar nu die te verwaarlozen 50% een beetje op begint te lopen, weten we dat we er niet langer aan ontkomen. Er moet ook een meisjesnaam verzonnen worden. Het verzinnen van een naam voor een kind is een democratisch proces, daar waren we het allebei over eens. In theorie. In de praktijk leek de democratie bij beide partijen ver te zoeken. Stephan kwam al snel met het zeer democratische voorstel dat ík mocht kiezen. Yeah!

Femke, Renske, Imke, Nienke of Famke. Zeg ’t maar Tes… Welke wil je?
Watte? Geen één! Ik wil niet met ke!
Ik kom met een nieuw voorstel: Bobby of Bobbie. Zeg ’t maar Stef… Welke wil je?
Triomfantelijk trek ik m’n wenkbrauwen een beetje op.
‘Ja daag, da’s veur ’n jong’ hoor ik ‘m brommen.
Dan doen we Bobbie en dan krijg jij honderd euro van mij.
Stef gaat niet mee in deze onderhandeling.
Uit protest komt hij met Katrien of Katrientje.

Ik kies voor Katrientje. Ik ken Stef inmiddels goed genoeg om te weten dat ik deze keus kan maken zonder ernstige gevolgen. Hij heeft direct al spijt van zijn ondoordachte voorstel.
Ik vind schattige namen overigens wel heel leuk. Mini of zo. Maar baby’s zijn doorgaans niet zo heel erg lang schattig. En stel je voor dat onze Mini straks één meter negentig wordt. Da’s dan nogal raar hè.

Maar goed… Katrientje! Ik acteer of ik het geweldig vind! En dat ik het zo knap van hem vind dat ie zo mee heeft gedacht en dat ie uiteindelijk met deze briljante naam op de proppen is gekomen. Katrientje! Ja, dat wordt ‘m!
Ik zie Stef wit wegtrekken en voorzichtig komt hij nog met wat andere voorstellen. Ik wuif ze allemaal weg en sleep hem mee in een fantasie van een klein schattig Katrientje met twee staartjes op d’r hoofd en roze knipjes. ‘Hoe mooi is dat!’ jubel ik en ik zie ‘m zachtjes knikken. Grijnzend loop ik weg. Ik weet dat ik alle troeven nu in handen heb…!

Wordcloud-3’s Avonds in bed peil ik zijn mening over een andere naam die al een tijdje in mijn hoofd zit.
Mja vooruit, mompelt ie. Dat is dan ook wel goed. Maar dan wordt dit het nou ook gewoon, we gaan niet meer veranderen en we hebben het er ook niet meer over.

Oké Stef, als jij dit per se wilt… Maar toch jammer van Katrientje…   :D

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *