Lesbos Kamp Moria

Het is moeilijk om te bloggen vanaf hier. We werken hele lange dagen en de uren die we niet werken, probeer ik te slapen. Van de andere kant wil ik wél vertellen wat we hier aantreffen en dus probeer ik ieder verloren minuutje te schrijven.

Om jullie een beeld te geven van de weg die de vluchtelingen afleggen hier op Lesbos, even een korte toelichting. Wanneer ze met de bootjes aankomen vanuit Turkije worden ze eerst verdeeld over de kampen in het noorden van Lesbos. Vanuit daar worden ze met bussen vervoerd naar Kamp Moria in het zuiden, ongeveer 70 kilometer verderop. Tot voor kort moesten ze deze afstand te voet afleggen. In Moria moeten ze zich registreren om met de boot naar het vasteland te mogen en van daaruit verder Europa in te reizen.

Maar in Kamp Moria is het verschrikkelijk. Het registratieproces is een complete chaos. Mensen moeten eerst een registratienummer halen en met dat nummer kunnen ze zich op een andere plek registreren. Maar niemand kent deze procedure. En als ze het eindelijk door krijgen komen ze in gigantische wachtrijen terecht. Het registreren gaat vervolgens ook nog eens veel te langzaam, waardoor de mensen niet snel genoeg door kunnen stromen.
Moria is overvol! Er zijn voor een aantal mensen stapelbedden, maar ze komen met duizenden tegelijk. Als je een tent hebt dan heb je geluk, maar er liggen ook complete families gewoon tussen het afval.
En het is ’s nachts koud hier. Echt koud! Zelfs wij klagen in onze hotelkamers over de kou. Nu waait het ook nog eens heel erg hard. Onmenselijk! Dit kunnen we echt niemand aandoen. Er is hulp nodig. Echte hulp. Wij doen wat we kunnen door ze kleren te geven, eten, drinken en een beetje liefde. Maar dat is geen oplossing. Wij kunnen dit niet oplossen. Wij kunnen het alleen voor een aantal mensen een heel klein beetje verlichten.
We moeten steeds de onmogelijke keuze maken of we een paar kinderen heel warm in gaan pakken, of heel veel kinderen een klein beetje. Of we een paar mensen genoeg te eten geven of heel veel mensen één boterham. Die keuzes willen we niet hoeven maken.
Gelukkig is er inmiddels wel veel aandacht voor Kamp Moria. Verschillende cameraploegen zijn vandaag in het kamp geweest (o.a. Nieuwsuur, dat wordt zaterdag uitgezonden). En we zien ook af en toe mensen lopen van andere organisaties die de situatie aan het aftasten zijn. Ze zien allemaal dat dit niet kan, dus we hopen dat dit een begin is naar verandering.

Wij hebben zelf de afgelopen twee dagen ook stappen gemaakt. Waar het gisteren vooral zoeken was en het soms flink duwen en trekken was, verliep vandaag alles georganiseerd. De vluchtelingen zijn enorm dankbaar en willen graag helpen, bijvoorbeeld bij het opruimen van afval.

2015-10-27 14.47.55

2015-10-27 15.28.51

2015-10-27 15.37.20

2015-10-27 15.59.50

2015-10-28 13.35.41

2015-10-28 14.45.45

2015-10-28 15.30.49

2015-10-28 15.43.10

2015-10-28 15.58.57

Ik stond vandaag een groot deel van de dag bij de uitgang van onze post. Dit is tevens de ingang van de dokterspost. Iedereen komt daar met vragen. Waar slapen we vannacht? Waar kunnen we naar de wc? En ik kan alleen maar zeggen dat ik het ook allemaal niet weet… Dat er geen bedden zijn en geen toiletten. Hoe radeloos moet iemand zich voelen als je met je vrouw en kinderen net een verschrikkelijke boottocht hebt overleeft en denkt dat je het ergste gehad hebt.

Er stond een tijdje een jongen bij me bij de ingang van de dokterspost. Hij had rood betraande ogen. Ik vroeg of hij voor eten kwam of voor de dokter. Hij zei dat hij op z’n moeder stond te wachten die bij de dokter was. Als ik hem vraag of het wel goed met hem gaat breekt ie. Huilend zegt ie dat ie ‘okay’ is. Dan voel ik ook tranen opwellen en hij ziet ze. Hij knijpt me in mijn arm en zegt: ‘Thank you so much.’ Nu ik dit schrijf voel ik weer tranen branden…
Maar dit is maar één voorbeeld. De hele dag worden we geconfronteerd met dit soort dingen. We moeten zo vaak ‘nee’ verkopen. Dit mag niet gebeuren. Maar het gebeurt. In Europa!


 

Dit bericht had ik vandaag eerder al geschreven. Inmiddels is er zoveel gebeurd! Boten zijn omgeslagen en er zijn heel veel mensen omgekomen. Ik hoop dat ik morgenvroeg nog tijd vind om te bloggen over deze avond, want die vergeet ik nooit meer… We dachten dat Moria de hel was, maar het kan dus nog erger!

Sorry dat het niet lukt om persoonlijk op al jullie berichtjes te reageren die ik krijg op mijn blog, op Facebook en op Whatsapp. Ik lees alles en het doet echt heel veel goed! Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *