Lesbos aankomst bootjes

Dit schreef ik donderdagochtend.


 

Ik had nog een uurtje kunnen slapen, maar ik heb mijn wekker gezet. Omdat ik per se wil vertellen wat hier gebeurt. Gisteravond toen we net in het restaurant zaten om te gaan eten kreeg ik een berichtje uit Nederland over een boot die was omgeslagen. Dat was in het nieuws geweest. Nog geen minuut later zie ik een berichtje van onze teamleider Hendrik: ‘Auto nu!’
Een deel van de groep springt bij Hendrik in de bus en ik ga samen met nog twee anderen in de auto bij Imad, een andere vrijwilliger die al lang op Lesbos is. We crossen eerst naar zijn hotel waar hij een wetsuit aantrekt en dan als een gek over een levensgevaarlijke zandweg langs de kust. Er is een boot omgeslagen met honderd mensen erop.
Al gauw komen we op de kustweg andere vrijwilligers tegen die zeggen dat het geen zin meer heeft om te gaan. De kustwacht is er al naartoe en er zijn op die plek veel hulpverleners aanwezig. Er zijn mensen omgekomen…

Lamgeslagen rijden we langzaam de kustweg af, die is omgedoopt tot Dirt Road. Omdat het zo donker is zien we geen boten varen, maar moet het op gehoor. We luisteren of we ergens mensen horen. Ineens is dat zo, Imad schreeuwt: ‘Boat, boat, boat’. We springen uit onze auto’s. Omdat het water op deze plek veel lager ligt dan de weg, moeten we nog een stuk bergaf. In het licht van onze mobiele telefoons zoeken we ons een weg tussen de rotsen door.
Als we bij het water zijn komt een groep mensen ons al tegemoet lopen. Ijskoud en drijfnat. Kinderen huilen. Mensen kotsen. Ze vragen ons angstig of we van de politie zijn. Als we aangeven dat ze niet bang hoeven te zijn zien we opluchting. We nemen de kinderen over van de uitgeputte moeders en zorgen dat iedereen veilig boven komt. Daar proberen we zo snel mogelijk de kinderen te voorzien van droge kleren en luiers en wikkelen ze in foliedekens.
Er zijn niet voor iedereen droge schoenen. We trekken ze eerst alles uit, dan krijgen ze droge sokken aan, doen er een boterhamzakje omheen en vervolgens weer in de natte schoenen. Het is niet anders…
Een jongetje van een jaar of dertien wil uit schaamte zijn broek niet uitdoen. Vervolgens begint zijn moeder te huilen. Ik stop een droge broek en sokken voor hem in een tas en geef het aan hem mee.

2015-10-29 13.57.30

2015-10-29 13.55.16

2015-10-29 13.55.24

2015-10-29 15.02.58

2015-10-29 15.10.34

2015-10-29 15.11.20

2015-10-29 15.07.57

2015-10-29 15.15.02

2015-10-29 15.07.28

2015-10-29 15.36.16

2015-10-29 16.21.07

2015-10-29 16.23.27

Nu we Kamp Moria kennen krijgen we het niet meer over onze lippen dat ze veilig zijn. Dat zijn ze niet. Dit is pas het begin!
Ondertussen zijn er ook twee busjes van andere organisaties gestopt en zij proppen hun busjes vol met mensen, zodat ze niet ook nog naar een van de kampen moeten lopen.
Als de busjes wegrijden is er even een mooi moment. Iedereen is blij dat dit gelukt is. Opgelucht dat zij het in ieder geval wel overleefd hebben. Om elkaar te motiveren wordt het gevierd. Alle vrijwilligers geven elkaar een high five en uiteindelijk als we allemaal weer weggaan van deze plek een groepshug. Die saamhorigheid onder alle vrijwilligers is zo mooi om te zien! Wij tegen de wereld… Dat idee.
Als auto’s elkaar op Dirt Road passeren wordt er altijd even gestopt. Wie zijn jullie? Waar komen jullie vandaan? Hoe was jullie dag? Duimen worden opgestoken en iedereen wenst elkaar succes. Tegelijkertijd is de frustratie groot over dat dit aan vrijwilligers wordt overgelaten. Waarom in godsnaam laat de politiek dit gebeuren?! Waarom???
Als er toevallig op het juiste moment even geen auto rijdt met hulpverleners, wat vooral ’s nachts gebeurt, dan moeten mensen zichzelf redden. In het pikkedonker, drijfnat en sommigen doodziek.

Als we terug zijn bij ons hotel heeft de hoteleigenaar ons eten in warmhoudbakjes bewaard. Het is echt super hoe ook hij zich inzet… Terwijl de vluchtelingenstroom toch zijn omzet naar de haaien heeft geholpen.
Terwijl wij zitten te eten komt ook ons medische team terug. Zij zijn op een andere plek aan het water geweest en komen met veel ergere verhalen terug. Er zijn drie boten omgeslagen met in totaal 350 mensen aan boord. 200 mensen zijn op dat moment terecht…


 

De foto’s in deze blog zijn eigenlijk van gisteren. Alles wat ik hier boven schrijf, vond plaats in het donker, dus toen konden we geen foto’s maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *