Kats naar de kloten

Ik ben niet vooruit te branden. Ik ben zo allemachtig moe dat er echt niks uit mijn handen komt. Ik ben nog te lamlendig om een gefundeerde mening te vormen over alle shit in onze verrotte wereld. Ik ben zélfs te lui om via Google ergens een passende mening op te zoeken die ik vervolgens overal kan gebruiken alsof het de mijne is.
Kwaad worden op al die zielepoten die afgelopen zaterdag in Meppel de Sinterklaasintocht liepen te verkloten kost ook teveel energie. Bloggen eigenlijk ook. Vandaar die stilte hier de afgelopen weken. Ik heb voornamelijk gewerkt, gegeten en geslapen. Maar één keer in de week bloggen moet. Dat moet van mijn zelfbedachte spelregels voor mijn 52 druppels. Zo moeten er nog veel meer zelfbedachte opdrachten waar ik nu allemaal even niet aan moet denken…   :-(

Maarrrrrr het goede nieuws is… Druppel 51 zou op de valreep zomaar eens kunnen slagen! Ik ben namelijk weer eens een keer zwanger. In mijn geval betekent dat zeker niet vanzelfsprekend dat ik dan ook een kindje krijg. Mijn talenten liggen duidelijk ergens anders dan bij het krijgen van kinderen. Maar ik ben nog nooit zo onmeunig zwanger geweest als dit keer. Kats naar de kloten en ik doe niks dan slapen. Niet dat dat helpt, slapen. Want ook al slaap ik de klok rond, als ik mijn ogen weer opendoe wil ik nog een keer slapen.
Eten helpt wel. Helpt heel erg. Het helpt tot nu toe al 3 kilo   :-/

Er is nog niet echt vertrouwen dat het blijft zitten dit keer. De gynaecoloog zei vanmorgen dat Max nog wel eerst wortels moet gaan schieten… Wortels schieten?? Watte?!!? Ik heb maar niet doorgevraagd. Ik steek liever tot de kerstdagen mijn kop in het zand. En als het er dan nog zit… Ja dan euhm… Dan krijgen we nog steeds geen garanties vrees ik.
Er blind in geloven is lastig, maar er is wel elke dag een beetje meer hoop. En elke ochtend als ik weer misselijk of geradbraakt wakker word, geniet ik toch weer eventjes van die geruststelling dat Max het dan waarschijnlijk nog steeds doet.
Maar het blijft wel zenuwslopend. Max is de helft van een tweeling. De andere helft is dood, maar zit er nog wel. En ik wil eigenlijk niet dat er dingen in mijn buik zitten die er niet horen. Ik wil nou eindelijk gewoon eens een keer horen dat alles volgens het boekje verloopt. Gewoon zo’n saai kinderboekje dat eindigt met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *