In de Tubantia!

‘Misschien bel ik je binnenkort nog voor de krant’. Een paar weken geleden ontving ik een mailtje van Stephan Scheper dat hiermee eindigde. Huh? Krant? Ik haat dit soort vage aankondigingen en stuur terug dat ik nu wel erg nieuwsgierig ben. Als antwoord krijg ik dat hij me graag wil interviewen voor de Tubantia over mijn 52 Druppels en mijn week op Lesbos, maar dat hij nog niet zeker weet of het doorgaat.
Oké… Een jaar geleden zou ik dit vreselijk hebben gevonden. Maar inmiddels besef ik dat mijn actie nooit zo’n succes zou zijn geworden zonder alle aandacht die ik het afgelopen jaar gekregen heb. Ik zet me er dan ook steeds makkelijk overheen en stiekem vind ik het ondertussen zelfs leuk!

Een paar weken later zit hij bij me aan de keukentafel. Ik ben best wel zenuwachtig. Ik heb me van te voren steeds afgevraagd wat hij me zou kunnen gaan vragen en wat dan het beste antwoord is. Wat wil ik graag zeggen, maar vooral, wat wil ik per se niet zeggen?!
Ik denk dat ik redelijk voorbereid ben als de eerste vraag komt: ‘Wat voor iemand ben jij eigenlijk?’ Hè? Ik? Mja euhm… Gewoon normaal denk ik. Toch? Of zo. Weet ik veel! Oh jeuses, dit wordt niks! Ik ben compleet ongeschikt voor dit soort brede, open vragen. Zeker als het ook nog over míj gaat. Hij ziet dat ik ongemakkelijk word en zegt dat ik deze vraag maar even moet vergeten. Goed plan, ik zet koffie!
Als ik nog bij het apparaat sta vraagt hij hoe ik het me eigenlijk in mijn kop heb gehaald om met deze challenge te beginnen. Naja, hij zei vast hoofd, maar ineens voelt het niet meer zo journalisterig. Zonder dat ik nog nadenk over alles wat ik graag wilde zeggen en wat ik per se niet wilde zeggen, begin ik te vertellen.

Over onze reis door Ethiopië en hoe we daar gegrepen werden door de armoede. Over heel veel kleine kindjes die we daar in ons hart hebben gesloten. Over hoe ik sindsdien steeds wist dat er daar een taak voor me lag.
Maar ook over die ene foto van het lichaampje van een klein Syrisch jongetje op het Turkse strand. Over hoe er sindsdien iets bij me begon te knagen en hoe dat gevoel me niet meer los liet. En over dat niks doen uiteindelijk geen optie meer was… Voordat ik het weet zijn we anderhalf uur verder en hoor ik hem zeggen dat ie voldoende informatie heeft om er iets van te maken.

krant 1

krant 2

Spannend, maar ik heb er alle vertrouwen in dat hij er een mooi verhaal van maakt! En dat is het geworden! En die confronterende giga foto… Dat slikken we wel weg…   ;-)
Een hele mooi afsluiter van een heel mooi jaar!

Afgelopen donderdag is het gepubliceerd. Klik hier voor een leesbare versie van het krantenartikel.
Na het openen kun je hem met het symbooltje rechtsboven op de foto vergroten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *