Ik hou m’n kop!

Zoals de meesten van jullie wel weten wordt er ook op mijn werk steeds kritischer gekeken naar hoe dingen beter, goedkoper of efficiënter kunnen. Een mooi voorbeeld daarvan is ons ‘afwasbeleid’. Het kan soms zo simpel zijn…!afwas

Het oude systeem
Voorheen was het zo geregeld: Onze afdeling facilitair bracht schone koffiekopjes naar de pantry’s van alle afdelingen. Nou klinkt dat op zich vrij simpel, maar geloof me, in ons kantoor is dat een complete expeditie. Het gebouw bestaat uit twee hoge gebouwen die met een gangetje verbonden zijn. De kantine zit bovenin één van die gebouwen… Dus dat betekende dat alle kopjes vaak al twee ritjes in de lift achter de rug hadden voordat ze op de plaats van bestemming waren. Daarnaast ligt er in een deel van de gangen zo’n vloer… Zo’n vloer dat wanneer iemand er met een karretje kopjes overheen rijdt geen enkele collega nog kan bellen. Daarbij hebben die karretjes altijd van die wieltjes die overal naartoe willen, behalve die kant die jij voor ogen had. Maar goed… Uiteindelijk kwamen die kopjes meestal prima aan en pakten we ’s ochtends allemaal een kopje voor die allereerste bak koffie van de dag. Tot zover was er (behalve die onmeunige weg die de kopjes hadden afgelegd) nog niet zo heel veel mis met dat systeem.

Maar al gauw daarna ging het dan mis. Soms bedacht ik me tijdens het plassen dat ik wel toe was aan mijn tweede bakje… Maar om dan héééélemaal terug te moeten lopen naar mijn werkplek voor mijn kopje, daar word ik moe van. Dus pak ik in de pantry een nieuw kopje. Want ach, die andere… Die worden toch altijd ‘vanzelf’ weer schoon…

Als ik achter mijn bureau zin in koffie kreeg, dan vroeg ik mijn collega’s ook of ik wat voor hen mee moest nemen. Met de beste bedoelingen verzamel ik alle kopjes op een dienblad en probeer te onthouden wat iedereen besteld heeft. Ragnar drinkt ’s ochtend gewone koffie en ’s middags schuimkoffie. Medy drinkt cappuccino, maar als dat er niet is drinkt ze niks. Jan drinkt cappuccino, maar als dat er niet is drinkt ie iets anders. Fien wil anderhalf kopje koffie in één kopje gepropt, koud water uit het apparaat in een fles of lauw water uit het apparaat in een glas. Benno wil ijskoud water uit het apparaat in een glas. Hans wil water uit de kraan. Allemachtig!! Onderweg naar het koffiezetapparaat dreun ik in opperste concentratie in mijn hoofd de bestelling op om maar niks te vergeten. Soms lukt dat en soms niet. Maar wat in ieder geval niet meer lukt is het onthouden van welk kopje bij welke collega hoort. En tja… pak ik dus maar weer nieuwe kopjes. Want ach, die andere… Die worden toch altijd ‘vanzelf’ weer schoon…
De vieze kopjes maakten vervolgens voor de zoveelste keer die week dezelfde gigantische roadtrip, ze moesten immers terug naar de vaatwasser, die… Preciiieeeesss, ook weer op die allerhoogste verdieping zat.

Het nieuwe systeem
Om een lang verhaal niet nog langer te maken… Het systeem is aangepast. In iedere pantry is een vaatwasser geplaatst en de kopjes mogen nooit meer op wereldreis. Maar volgens mij vinden ze dat niet zo erg. Nou moet ik zeggen dat er in de praktijk voor mij niet zo heel veel veranderd is. De stille afspraak is namelijk dat de collega die als eerste binnenkomt de vaatwasser uitpakt en degene die als laatste weg gaat hem even aan zet. En meestal ben ik dat geen van beide.
Voor mij worden de kopjes dus altijd nog redelijk vanzelf weer schoon. En toch ben ik me nu op de één of andere vreemde manier meer bewust van wat we in godsnaam aan het doen zijn.

Goede daad nummer 3
En dus… De derde goede daad van 2015! Ik heb een persoonlijk kopje gekocht! Ik zeg niet dat ik nu helemaal nooit meer een nieuw kopje ga pakken, maar als ik gewoon op m’n werkplek zit drink ik zoveel mogelijk uit deze kop. En ook de volgende dag hou ik m’n kop! Hij is nog leuk ook met al die kleurtjes! En Unicef kan door de verkoop 12 mazelenvaccins kopen! Het leek allemaal zo mooi, totdat ik over de vormgeving na ging denken…
Niet iedere collega verzamelt de kopjes namelijk op een dienblad, maar sommige zijn er in getraind om aan iedere vinger een kopje te hangen. De Oktoberfeesten zijn er soms niks bij! Maar mijnes heeft geen oortje…   :-(mokOhh!! Ik merk dat ik op het punt sta te gaan klagen! Weer al! Euhm… Okeejj!! Omdenken!
Het voordeel van dit onhandelbare kopje is dat hij zo irritant is dat niemand meer koffie voor me wil gaan halen. Goed nieuws! Zo verplicht ik mezelf namelijk bij ieder kopje tot een wandeling van toch zeker wel een meter of vijftig! Oh nee, daar verplicht ik me niet toe, daar trakteer ik mezelf op!

En mocht ik dat ergens halverwege dit jaar niet meer als een traktatie zien, dan ga ik in het ergste geval minder koffie drinken. En ach, misschien is dat zo gek nog niet!   ;-)

Comments are closed.