Ik ga!

Ja, ik geef het toe… Als ik op het nieuws hoor dat er maand na maand na maand tienduizenden vluchtelingen Europa binnenkomen moet ik soms ook even slikken. En ja, ik vind het óók een enge gedachte dat IS mogelijk hun strijders meesmokkelt door ze met de bootvluchtelingen mee te laten reizen. En ook ík raak gefrustreerd van het feit dat het maar niet lukt om de situatie aan de ándere kant van het water te veranderen. Om daar het radicale moslimterreur van de Islamitische Staat te vernietigen, zodat de echte moslims hun leven weer kunnen leiden.

Ook ik heb me wel eens afgevraagd of het wel zo handig is geweest dat wij ons zijn gaan bemoeien met de onrust in het Midden Oosten, maar van de andere kant voelt afwachten en toekijken ook niet goed als er mensen vermoord worden.
Ik worstel ook wel met het besef dat waarschijnlijk alleen de oorlogsslachtoffers met geld de mogelijkheid hebben om daadwerkelijk te vluchten, maar dat er ook een groep is die zelfs díe kans niet heeft.
En ook ik weet niet goed wat we moeten met ‘gelukszoekers’… Maar zijn we dat eigenlijk niet allemaal? Hebben we niet gewoon alleen maar zoveel moeite met gelukszoekers omdat wij hier zo enorm veel te verliezen hebben? Maar betekent dat tegelijkertijd ook niet dat we juist heel veel te delen hebben? Ik weet het niet! Het weet het écht ook allemaal niet!

Maar wat ik wel weet, is dat als IK zelf… Als ik ooit… Als ik ooit zelf in een situatie terechtkom…
Dat ik me niet meer veilig voel in mijn land. Niet meer veilig in mijn dorp. Dat ik door kogels, familie en vrienden moet verliezen. Dat we voor diezelfde kogels moeten vluchten naar een onbekende plek. Dat ik dan met alleen maar vreemden op een boot de donkere nacht in moet. Een onbekende toekomst tegemoet. Dat ik niet weet wie ik in mijn vlucht kwijt ga raken. Dat ik geen idee heb of ik mijn dierbaren nog wel terug ga zien. Dat ik compleet radeloos ben. In paniek. In tranen. In pure wanhoop…

Dat er dán…! Dat er dan íemand is die zijn armen opent en zachtjes fluistert: ‘Kom maar hier…’

asielzoeker2

En dus ga ik. Op maandag 26 oktober vertrek ik samen met een groep vrijwilligers voor de Live for Lives Foundation naar het Griekse eiland Lesbos. Hier gaan we samen keihard ons best doen om met name kinderen en baby’s te voorzien van basishulp en daarmee voor een beetje meer menselijkheid en leefbaarheid te zorgen.

Ja… Ik ga!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *