Herfsthoofd

Het is herfst. Ik wou er lange tijd niet aan, maar ik ga er niet aan ontkomen. Wekenlang staan de slippers hier al ongedragen onder de radiator de herfst te ontkennen. Tevergeefs, dat werd we vorig weekend pijnlijk duidelijk. Schilfertjes. Van die losse velletjes die net niet opvallen in die vier minuten dat ik ’s morgens voor de spiegel sta om mijn tanden te poetsen en een beetje zalf op mijn snuit te pleuren (kind, dat heet crèhèèèèème…).
Normaal laat ik het daarbij. Maar er zijn van die gelegenheden waarbij het de bedoeling is dat je er een beetje meer werk van maakt. Oh jongens, die verdomde bedoeling!! Daar zou ik al een heel blog op zich over kunnen schrijven. Hoe ik steeds weer dingen doe waar ik totaal geen zin in heb, maar die nou eenmaal ‘de bedoeling’ zijn. Ook vorig weekend… Ik ging een avondje uit en smeerde dus met gezonde tegenzin een beetje extra zooi op mijn net fris gewassen snoetje.

Okééé, nu ga ik over make-up schrijven. OMG!! Dit wordt gênant. Ik weet er zo weinig van, dat ik soms niet eens weet op welke plek ik iets moet smeren en al zéker niet in welke volgorde.
Ik doe altijd eerst oogschaduw. Dan vreut ik met m’n vinger in zo’n potje en daarna langs m’n ogen en dan is dat klaar. Niet symmetrisch of zo, maar wel klaar.
Daarna doe ik mascara en dat wordt pas een échte veldslag. Het begint met de frustratie over de vorm van die ragebol. Die loopt taps toe. Ik houd hem bij beide ogen gewoon in mijn rechterhand vast, waardoor het dunne puntje de ene keer aan de binnenkant van mijn oog zit en de andere keer aan de buitenkant. Heel onlogisch als je het mij vraagt, maar ik realiseer me dat ik die onlogica waarschijnlijk op het persoonlijke vlak moet zoeken.

Dan doe ik mijn mond open. Ja echt. Waarschijnlijk doe jij dat ook. En ik denk dat jij ook niet weet waarom. Soms moet je ook niet gaan zoeken naar een verklaring. Dan pak ik die ragebol, haal een keer diep adem en beweeg hem dan naar mijn oog. Dan mag ik niet knipperen. Ik mag niet knipperen. Ik mag niet knipperen. Ik MOET knipperen! Hoppa! Ragebol in mijn oogbal en overal vlekken. Ik veeg alles weer schoon en begin opnieuw. Niet niezen Tes. Echt gewoon even niet doen nu. Ik krijg een niesbui. Zucht… Alles plakt, vlekt en klontert en ik doe al niet meer onder voor een gemiddelde pandabeer. Probeer nog wat te redden met een watje en dus zit ik weer kats onder de pluis, maar het is klaar. Nóg minder symmetrisch, maar wel klaar.

Dan als laatste nog een beetje poeder en al bij de eerste veeg knalt de herfst van mijn smoel. Types als hieronder hebben daar nooit last van. Types als mij altijd!

girl-930477_1280

Schilfertjes en velletjes, prachtig mooi geaccentueerd door een laagje face balanced smooth transparant healthy fixing instant protecting mineral mattifying lightweight natural pressed finishing universal shining colourless correcting luxurious translucent powder. Of zoiets.

Ik twijfel even of ik met al die loshangende vellen de deur wel uit kan. Totdat ik me bedenk dat dit is wat ze met die populaire ‘natuurlijke look’ moeten bedoelen. Goed gelukt al zeg ik het zelf! Tevreden en zelfverzekerd stap ik even later de deur uit met mijn trotse herfsthoofd, want dit is zonder enige twijfel precies ‘de bedoeling’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *