Een week na Lesbos

We zijn al weer bijna een week thuis en toch ben ik met m’n hoofd nog op Lesbos. Er is nog veel contact met de andere vrijwilligers uit mijn team en iedereen voelt hetzelfde. Een aantal van hen hebben zelfs besloten om terug te gaan! Het is immers nog lang niet klaar. Elke dag weer zie ik op Facebook berichten voorbij komen van andere vrijwilligers die nog dáár zijn. En elke dag weer sterven er mensen.

Ik had van te voren nooit kunnen bedenken dat we in één week met zoveel leed zouden worden geconfronteerd. En toch waren er ook heel veel mooie momenten. De samenwerking met alle teams uit verschillende landen is zo bijzonder. Iedereen is er met één reden. Eén missie. Eén doel. Als er weer een boot veilig aan wal is wordt dat even gevierd. Heel even. En dan is er weer een volgende boot die ons nodig heeft.
De kinderen komen vaak doodziek en ijskoud van de boot af. Even is er blinde paniek, angst, pure wanhoop. Kinderen zijn ouders kwijt. Ouders zijn kinderen kwijt. Maar als een uur later iedereen elkaar heeft terug gevonden, alle kinderen weer droge kleren aan hebben en we ze in foliedekens warm hebben gewreven, zien we ze ook weer lachen. Hartverwarmend. Daar doen we het voor!

En we hebben regelmatig ook in een deuk gelegen in de bus. Dat is na al mijn blogs misschien moeilijk te begrijpen, maar het gebeurde wel. Dubieuze grappen… Over natte, stinkende Afghanen en zo… Blijkbaar hadden we dat nodig…
Daarnaast hebben we ook om elkaar gelachen. Om het twijfelachtige Engels van Tineke, om Sakina die dacht dat ze haar keelontsteking niet zou overleven,  en om mijn onmeunig en mijn eet’n   ;-)

Hieronder een overzicht van alle filmpjes van Rudy Bouma van Friesland Actueel. Hij heeft onze groep de hele week gevolgd en dit heel mooi in beeld gebracht.







Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *