Een schreeuw om hulp

Vandaag. Vandaag gaan we. Ik heb er zin in, maar ben ook bang. Kan ik dit wel? De informatie en de beelden van afgelopen week waren verschrikkelijk. Het heeft alleen maar geregend op Lesbos. Iedereen is doorweekt en er zijn geen droge kleren meer voorhanden. Mensen zijn doodmoe en doodziek… De kampen zijn een chaos. Gelukkig wordt het komende week droog, hopelijk gaat dat zorgen voor meer leefbaarheid.

Begin deze week kregen we een programma van hoe onze week er uit zou gaan zien, waarbij meteen al werd aangegeven dat dit geen vastliggend iets is en dat we ter plekke kijken waar de behoefte het grootst is. Maar dat het zwaar gaat worden is duidelijk. Onze dagen beginnen vaak al om 4:30 uur met een bijeenkomst. Tijdens deze bijeenkomsten worden de teams samengesteld en de taken verdeeld. Bij deze taken moet je denken aan het sorteren van kleding en het samenstellen van hulppakketjes, maar ook helpen bij de aankomst van de vluchtelingen per boot en in de kampen. We zouden ons daarbij vooral richten op Kamp Oxy, een kamp dat dichtbij de plek ligt waar we ’s nachts verblijven.

Dat was het plan… Maar toen kwam daar die noodkreet van Merel uit kamp Moria… Door merg en been! Er is contact gezocht met Merel en ik hoop zo dat we daar samen met haar in die onvoorstelbare chaos een klein verschil kunnen gaan maken… Hieronder een fragment uit haar hartverscheurende oproep om haar en een handjevol andere vrijwilligers te komen helpen in Kamp Moria…

I’m lying in my bed right now, unable to sleep, listening to the rain outside, and with every sound of the thunder storm my heart literally dies a little more inside.
We, the volunteers in Moria, are completely desperate. I am completely desperate. The situation is inhuman, it is not possible that this is happening to people in Europe. Yet it is happening, my god it’s happening and people are dying out there, people are collapsing in my arms and dozens of babies will die of hypothermia over the next few days. Yesterday all hell broke loose and the weather gods have opened the skies to rain and drench people who are already so full of misery. The situation is this: all the NGO’s are behind the registration gates trying to process people, riot police guarding the entrance. Outside the gates is us, a handful of volunteers who do not even belong to an organisation with no resources to give the thousands of ill and dying and drenched people waiting out there. The rain has not stopped, it has been relentless and never ending, draining every single and last person to the bone. There are no shelters for people to hide, there is not enough food for everybody: the line of single men have not eaten in days because if we do distribute food there riots would break out. No water. No clean clothes for the babies. No doctors. The rain, the rain.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *