Donkerpaarse baby

Dize is nu drie weken en één dag oud. Een aantal dat eigenlijk niet echt te vieren valt. Gaan we ook niet doen. Het is vandaag wel de dag waar ik negen maanden lang naartoe heb geleefd. Nou ja, eigenlijk dus maar acht maanden en een beetje. Het is vandaag 22 juni. De datum waarop ik eigenlijk pas was uitgeteld. En dat klopt precies, ik ben behoorlijk uitgeteld… Maar drie weken oud dus en ik merk dat de nieuwigheid er al een beetje af gaat.

Ik leek wel gek
Voor degenen die moeite hebben met dat korreltje zout waarmee je m’n blogs vaak moet lezen en die na bovenstaande opmerking denken: ‘Ooohh erruuugg!’: Ik ben die smurf nog lang niet zat en ik geef nu al meer om haar dan om chocola, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken.
Maar toch verandert wel iets. Die eerste week werd ik ’s nachts bijna jubelend wakker als ik haar hoorde keuvelen. Ten eerste uit een soort van opluchting dat dat piepkleine mensje überhaupt nog leefde, maar ook omdat ik d’r èèèèiiiindelijk weer uit haar bedje mocht halen en een fles mocht geven na ááááálll die tijd. Ze lag er dan potdomme nog maar net twee uur in. Wat mankeerde me?! Ik leek wel gek!

Dize is chagrijnig
Nog steeds kosten die nachtelijke taferelen niet écht veel moeite, maar als nu de wekker gaat ’s nachts denk ik wel ‘grmzzznnnggggg’ en ‘mwooaahhhww’ en meer van dat soort dingen. Maar ik stap zonder te zeuren mijn bedje uit. Ik maak haar gatje schoon, geef haar de fles en als ze dan nog niet direct verder wil slapen, kijken we samen de herhaling van het acht uur journaal. Ja, je wilt toch dat je kinderen een idee hebben van wat er in de wereld gebeurt hè.
’s Ochtends is ze vaak een tijdje wakker. Meestal is ze dan gezellig (lees: dan kijkt ze zwijgend wat om haar heen), maar vanmorgen is ze chagrijnig (lees: dan wordt ze donkerpaars en schreeuwt d’r longen uit haar lijf). En kom er dan maar eens achter wat er is. Om te beginnen probeerde ik alle standaard baby frustraties weg te nemen. Ik poetste de opgedroogde melk van haar kin, de etter uit haar oog, de poep (die veranderd is van appelstroop in een soort smeuïge Franse mosterd) van haar billen. Ik gaf haar de fles en daarna huilde ze verder. Okeeejj, en nu?

Tekort geschoten
Moedeloos en lichtelijk gefrustreerd kijk ik naar dat krijsende, paars aangelopen hoopje mens op mijn knieën. Ineens realiseer ik me wat het probleem is. Dat kan niet anders, d’r buik is immers vol en haar billen droog. Het zijn die journaals! Ze voelt zich gewoon ellendig vanwege alle shit in de wereld. ’s Nachts leek ze altijd weinig onder de indruk van die beelden, maar nu op deze ochtend komt alle opgekropte emotie eruit. Het wordt haar ineens allemaal teveel. Ik heb dat kleintje zo onmeunig onderschat! Ik had nooit verwacht dat ze het zich zo aan zou trekken… Ik voel me ernstig tekort geschoten in mijn taak om m’n kind te beschermen tegen die boze grote mensenwereld.

Die journaals gaan we over een paar weken pas weer proberen, vannacht kijken we gewoon lekker Utopia!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *