Dag 1 op Lesbos

Zondagavond laat pak ik m’n laatste spullen in mijn rugzak en dan is het tijd om te gaan. In Rijssen pik ik Christel op, één van de andere vrijwilligers die ook meegaat naar Lesbos. Gelukkig hebben we genoeg te kletsen en voordat we het weten zijn we op Schiphol.

2015-10-26 03.00.37

Na een hele lange nacht koffie, kletsen en knikkebollen landen we de volgende ochtend op Lesbos. Het is donders mooi weer, iedereen trekt z’n jas uit en in het zonnetje wachten we op de bus. Even. Heel even hebben we het gevoel van vakantie. Een bus brengt ons vervolgens in zo’n anderhalf uur naar Molyvos, de plek waar we de hele week zullen overnachten.

Hoewel iedereen gesloopt is na een nacht overslaan, wordt er druk gekletst in de bus. Mensen leren elkaar kennen, maar er wordt ook gesproken over morgen. Hoe moet dat morgen? Hoe gaat we dat aanpakken in zo’n kamp? Waar gaan we beginnen? Wat moeten we wél doen en wat vooral niet? Is het eigenlijk wel veilig? Je merkt dat veel mensen, net als ik, onzeker zijn en dat is logisch, niemand heeft ervaring met een situatie als deze.
Ineens wordt er niet meer gekletst. We komen dichterbij de plek waar de boten aan land komen en overal zien we groepjes vluchtelingen lopen. Met de bus rijden we door Kamp Oxy dat langs de grote weg ligt. Overal zitten mensen te wachten. We zien zoveel kinderen… In de bus is het doodstil.

2015-10-27 04.20.50

2015-10-27 04.20.57

Aangekomen in het hotel worden eerst de kamers verdeeld, we brengen onze spullen weg en een uurtje later spreken we af in het restaurant voor een eerste bespreking. Die begint nogal chaotisch. Iedereen praat door elkaar, iedereen vindt iets en er worden eigenlijk geen concrete plannen gemaakt. Want als we nou… Nee, dan kunnen we beter… Maar moeten we dan niet… Totdat een jongen op een stoel klimt, zijn stem verheft en vertelt hoe we het gaan doen.

2015-10-26 16.00.52

We zijn met 36 mensen. Deze worden verdeeld over 4 busjes. Ieder busje is een team. De chauffeur van elke bus is meteen ook de teamleider. Ieder team neemt een taak op zich. Eén team is medisch onderlegd, zij gaan de hele week deze kennis inzetten in de kampen.
De andere teams gaan rouleren, één team zorgt voor water en fruit, een ander voor brood en beleg en het laatste team zorgt voor de verzorging van baby’s en kinderen.
Of dit dé manier is dat weet niemand, maar er gebeurt iets. Dan klimt Zen weer van zijn stoel. We gaan veel aan hem hebben deze week, dat is me de afgelopen tien minuten al duidelijk geworden.

We gaan naar Kamp Moria, de hel van Lesbos. De meerderheid wilde hier naartoe, omdat juist daar de hulp zo hard nodig is. Gevoelsmatig wil ik dat ook, maar rationeel gezien…Kunnen we dit wel zonder mensen met ervaring? Ik weet het niet, maar misschien moet ik alle ratio deze week achterwege laten.

Die avond gebruiken we om alle spullen te sorteren en dat zijn er veel! Ongelooflijk veel! Rondom het zwembad liggen stapels kleren, ondergoed, schoenen, maar ook tandenborstels, stukken zeep en medicijnen.

2015-10-26 16.57.10

2015-10-26 16.59.37

2015-10-26 16.59.53

Na het sorteren staat het eten klaar. Het is veel te veel, we zijn compleet geradbraakt en er blijft heel veel over. Dat voelt ongemakkelijk… Want waar zijn nu al die kindjes die we vanmiddag aan de hand van hun ouders langs de straat zagen lopen? Hebben zij wel gegeten vandaag?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *