Week 28: Achter de schermen

Er gebeurt momenteel zoveel, dat ik niet meer weet waar ik het eerst of het laatst over moet gaan bloggen. Ik hoop dat ik de komende weken iets meer tijd ga vinden waarin ik kan bloggen, want er zijn nog heel veel dingen die ik heel graag met jullie wil delen!
Zo zijn er nog een aantal dorpsgenootjes die binnen mijn 52 Druppels weer hun eigen challenge hebben bedacht waarmee ze geld proberen te genereren voor de kinderen in Huis Kebebush. Zo gaaf!

En ja, ik zeg dit keer voor het eerst bewust kinderén en heb het niet meer alleen over Genzab. De opbrengst van de 52 Druppels blijft maar stijgen. Echt fantastisch! Vooraf had ik nooit kunnen bedenken dat deze actie die ik op een zaterdagmiddag verzon zo’n groot succes zou worden!
Zoals jullie weten maak ik vooralsnog elke maand € 16,- over, waarmee het schoolgeld van Genzab wordt betaald. Maar een simpel rekensommetje leert me dat ik dan over een jaar of tien nog steeds geld van sponsoren op mijn rekening zou hebben staan. Dat voelt voor mij ongemakkelijk…
Als aan het einde van het jaar de exacte opbrengst bekend is, en alles euro’s geïnd zijn ga ik samen met Stichting Kebebush op zoek naar een oplossing voor dit geweldig mooie probleem!

Afgelopen weekend zijn we bij John en Anita en hun dochter Denise van Stichting Kebebush op de koffie geweest. Een bijzondere ontmoeting! Ik hing aan hun lippen terwijl zij vol passie en liefde over de kinderen in Addis praten. ‘We hebben er eigenlijk een gezin bij’ heb ik Anita horen zeggen. Eigenlijk was die opmerking overbodig met al die foto’s van Kebebush kinderen aan hun muren. Hartverwarmend om te zien hoe de stichting, maar vooral de kinderen en Sosina zo’n belangrijk deel van hun leven zijn geworden.

quote kebebush

Wel ben ik me sinds dat bezoekje pas écht gaan realiseren hoeveel impact het heeft op hun leven. Het geeft ze energie, dat spat er aan alle kanten van af. Ze zijn terecht heel erg trots op alles wat ze hebben bereikt. Op de kinderen die zich allemaal goed ontwikkelen, die het goed doen op school en waarvan zij ook weer heel veel liefde terug krijgen.
Maar er zijn ook de zorgen… Over of de kinderen wel kunnen aarden in hun nieuwe thuis. Over hun gezondheid en hun toekomst. Over de financiële eindjes die elk jaar opnieuw aan elkaar geknoopt moeten worden. Over de druk op de schouders van Sosina. Over de verantwoording waarvan ze zelf vinden dat ze die donateurs verschuldigd zijn. En los daarvan zijn er óók in Ethiopië allerlei bureaucratische regeltjes waarmee ze te maken hebben, corruptie, tegenwerkingen en mensen die niet altijd te vertrouwen zijn. Er komt veel meer bij kijken dan ik met mijn naïeve hoofd in eerste instantie dacht…

En zíj waren steeds degenen die míj complimentjes gaven… De omgekeerde wereld! Mijn mini initiatiefje is echt niks vergeleken bij alles wat zij doen. En dus wordt het tijd dat ik dit even recht zet…

John, Anita, Denise (om wie alles ooit begon), maar ook alle andere mensen die betrokken zijn bij Stichting Kebebush… Dankjewel voor al het mooie werk dat jullie doen op een plek waar dat zo hard nodig is! Jullie maken de wereld écht een beetje mooier!

Comments are closed.